Granice współpracy z UOKiK a zakaz samooskarżania

Obowiązek współpracy z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie oznacza samooskarżenia. Po nowelizacji z 2023 r. wzmocniono obowiązek przekazywania danych, ale przedsiębiorca nie musi tworzyć materiału obciążającego. Spory dotyczą właśnie granic żądań UOKiK.

Po nowelizacji z 9 marca 2023 r., wdrażającej dyrektywę ECN+, art. 50 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: „Ustawa”) otrzymał brzmienie wyraźnie szersze niż wcześniej: adresatami żądania Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów są nie tylko przedsiębiorcy, lecz także niebędące przedsiębiorcami osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne posiadające zdolność prawną, a obowiązek obejmuje „udzielanie wszelkich koniecznych informacji, w tym przekazywanie dokumentów”. Samo wezwanie musi przy tym wskazywać zakres informacji, cel żądania, termin odpowiedzi oraz pouczenie o sankcjach. Ta zmiana ma znaczenie praktyczne, bo ustawodawca przestał traktować informację wyłącznie jako opis stanu faktycznego, a wprost objął obowiązkiem również dokumenty, które mogą stanowić materiał dowodowy w sprawie.

1. Zmiany w Ustawie i ich konsekwencje

Nowelizacja zmieniła reżim sankcyjny. W miejsce dawnej sankcji wynoszącej maksimum 50 mln euro za nieudzielenie informacji lub przekazanie informacji nieprawdziwych albo wprowadzających w błąd, art. 106 ust. 2 pkt 2 Ustawy przewiduje obecnie karę do 3 proc. obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Ustawodawca pozostawił też instrument kary okresowej. Art. 107 Ustawy pozwala nałożyć karę do 5 proc. średniego dziennego obrotu za każdy dzień opóźnienia m.in. w wykonaniu żądania...